مروارید پنهان

چه بی تابانه می خواهیش

ای دوریش آزمون تلخ زنده بگوری!

چه بی تابانه او را طلب میکنی!

بر پشت سمندی

                              گویی

                                          نو زین

که قرارش نیست

و فاصله

تجربه یی بیهوده ست.

بوی پیرهنش

این جا و

اکنون.

کوه ها 

           در فاصله

                           سردند.

دست

در کوچه و بستر

حضور فانوس دست  او را میجویی.

و به راه اندیشدن

یاس را

رج میزند.

بی نجوای انگشتانش

جهان از هر سلامی خالی است .

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٥/۳۱ساعت ٢:٠۱ ‎ب.ظ توسط نگین نظرات ()




Design By : Pars Skin