مروارید پنهان

هرآدمی دو قلب دارد , قلبی که از بودن آن با خبر است و قلبی که از حضورش بی خبر. قلبی که از آن با خبر است , همان است که در سینه می تپد , همان که گاه می شکند , گاهی می گیرد و گاهی می سوزد. گاهی سنگ می شود و سخت و سیاه, و گاهی هم از دست می رود. با این دل می شود دلبردگی و بیدلی را تجربه کرد. دل سوختگی و دل شکستگی هم توی همین دل اتفاق می افتد . سنگدلی و سیاه دلی هم ماجرای این دل است.با این دل است که عاشق می شویم, با این دل است که دعا می کنیم و گاهی با همین دل است که نفرین می کنیم و کینه می ورزیم و بد دل می شویم.

اما قلب دیگری هم هست. قلبی که از بودنش بی خبریم. این قلب اما در سینه جا نمی شود و به جای آن که بتپد, می وزد و می بارد و می گردد و می تابد.این قلب نه می شکند و نه میسوزد و نه می گیرد , سیاه و سنگ نمی شود , از دست هم نمی رود . زلال است و جاری, مثل رود و مثل نسیم. و آن قدر سبک که هیچوقت, هیچ جا نمی ماند. بالا می رود و بالا میرود و بین زمین و ملکوت می رقصد. آدم همیشه از این قلبش عقب می ماند. این همان قلبی است که وقتی تو نفرین می کنی , او دعا می کند. وقتی تو بد می گویی و بیزاری , او عشق می ورزد , وقتی تو می رنجی او می بخشد....

 این قلب کار خودش را می کند, نه به احساست کاری دارد ,نه  به تعقلت , و نه به آنچه می خواهی و... آدمها به خاطر همین دوست داشتنی اند,  به خاطر قلب دیگرشان . به خاطر قلبی که از بودنش بی خبرند....

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/٢٩ساعت ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ توسط نگین نظرات ()


امشب این دل یاد مولا می کند

لیلة القدر است و احیا می کند

بشنوید ای گوش دلها بی صدا

نغمه فزت و رب الکعبه را

می خورد امشب کتاب غم ورق

می شود همرنگ خون روی شفق

 

"محتاج دعای شما در این شبها"

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/۱۸ساعت ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ توسط نگین نظرات ()


 وقتی نام تو را بر زبان می آورم, دنیا را با همه عظمتش در یک قطره باران و کائنات را روی یک غنچه سرخ جای می دهم . وقتی صدایت می کنم , کلمه ها عاشق می شوند و گرم و نورانی از دهانم بیرون می ریزند. دروازه های قلبم را فقط به روی تو می گشایم و اتاقهای کوچک آن را در اختیار تو می گذارم. دلم می خواهد بوی تو آنقدر فرا گیر شود و وجودم را پر کند که عطر زیباترین گلها را از یاد ببرم. وقتی به یاد تو پنجره ای را باز  می کنم و پرده را کنار می زنم , نسیم و درختان را شبیه تو می بینم . پلکهایم را  نمی بندم, همه چیز شبیه توست, حتی پرنده ای که عشق را به منقار گرفته و به لانه می برد. من یک نقطه کوچکم بر صفحه سفید هستی..

 خدایا خوشحالم که مرا می بینی و به حساب می آوری و به فرشتگانت سفارش می کنی هر روز چراغ خورشید را برایم روشن کنند و به دریا ها می گو یی دم به دم موجها را نشانم بدهند تا رفتن و حرکت را از یادم نبرم. می دانم که از یک دانه شن  هم کمترم , می دانم که سیبها و گیلاسها از من شیرین ترند , می دانم که جویبار ها ی شاد راه رسیدن به تو را از من بهتر بلدند, میدانم که اگر عاشق تو نباشم پروانه ها و لاله ها از من می گریزند. وقتی عشق بزرگ تو در قلبم می نشیند, دنیا از نوک سوزن هم کوچکتر می شود....

این عشق مرا به دنیای دوستیها و آشتیها و صلح, دعوت می کند...

       باز عشق تازه ای آمد که شبها تا سحر

      از نوای های های گریه بی خوابم کند

       باز عشق آمد که در جانم فروزد آتشی

       آتش او در میان شعله ها آبم کند

       وای... این عشقی که می تازد بجانم عشق کیست؟

       کیست کاین می را به جان  خالی من ریخته؟

       سینه ی چون پر نیانش بستر عشق منست

       بستر عشق منست,عشق خدایی

       از دم این عشق در من گل عشقی شکفت

       عشق در من زنده شد از معبود عشق آفرین.

     

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/۱٦ساعت ۱:۱٤ ‎ق.ظ توسط نگین نظرات ()


غروب که میشود و آسمان که پله پله پایین می آید,در تاریکی تردید میکنم اما هیچ چیز تاریکی دلم را روشن نمی سازد و هیچ کس نام کوچه های خاکی کودکیم را به خاطر نمی آورد هیچ کس آفتاب را در رنگ روز های کوچه های خاکی نمی شناسد و هیچ کس با غصه های خواب های من  آشنا نیست.دلم که می گیرد با دست هایم گریه می کنم و چشم هایم را به یاد نمی آورم و هیچ مردمی در حافظه ام مهربان تر از گنجشک های صبح های کودکیم نیستند . سرگردانم , نه مثل باد, نه مثل ابر های آسمان شهر های کوچک .به مثل کبوتر های غریب , نه مثل گل سرخ , در تنها گلدان یک اتاق ...تنها که میشوم و غروب که می شود هیچ صدایی جز سیاه ترین آواز پلک هایم با گلدان کوچک آشنا نیست...

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/۱٠ساعت ۱:٤٩ ‎ق.ظ توسط نگین نظرات ()


روزی که تو باز آیی

                           من با تو چه خواهم کرد؟

من نام تو را در دل

                      چون نقشی بر یاقوت حک میکنم.

از می . از گل . از صبح

                      از ایینه . از پرواز . از سیمرغ

 از خورشید  می گویم.

از روشنی . از خوبی

 از دانایی. از ایمان . از امید می گویم.

روزی که تو باز آیی

من قلب جوانم را

چون دسته گل سرخی

در پای تو خواهم ریخت.

ای عشق !

             ای عشق !

                           ای عشق!

می آیی و من در دل میگو یم........

 

پ.ن: من پری کوچکی را میشناسم که در اقیانوسی از غم مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین مینوازد . آرام آرام.

پری کوچک که شب از یک بوسه میمیرد و سحر گاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/٤ساعت ٤:٤٦ ‎ب.ظ توسط نگین نظرات ()


چشم هایم را در فرا سوی شهر عشق دوخته ام تا به حقیقت پنهان دریچه ی قلبم پی برم.

سال هاست خیره به افق مینگرم و منتظر تابش اشعه های گرم محبت هستم .

سال هاست می خواهم بی محبتی را که در سر اسر زمین ریشه دوانده  با پرتو های عشق نابود کنم.

 سال هاست که می خواهم معنای واقعی محبت را در میان شکوفه های پر طراوت بگنجانم.

اگر عشقی بود همراه لیلی و مجنون مدفون نشد .

 اگر محبتی بود با جسم خسرو نپوسید و با روح شیرین نرفت.

می خواهم فراق را به بودن ترجیح دهم چرا که آن هم نیمه ای از عشق است....

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/۳ساعت ٤:٠۸ ‎ب.ظ توسط نگین نظرات ()


شعر من فریاد باش

                          ای انعکاس درد قلبم

                                         ای نشانگر از درون پرنبردم

شعر من ای گم شده در اندرون دردو فقرم

                                            آتشین باش و بسوزان...

شعر من در خود

              نشانی از نبودن یا نداشتن

                                   یا چنین فعلی

                                      تحرک در زمان را یاوگی انگاشتن

همره بیچارگی

                     بیمایگی

                                       زیستن با هر چه نکبت

                                                                            دوری از هر گونه حکمت

                       دم نیاوردن

                              و با چشمان خونین

                                                دیدن و نادیده خواندن

                                                                                            رنگ را بی رنگ نامیدن

و رنج ممتد

                  بیچارگی را

                                 در ضیافت

                                                  شعر خواندن

بگو

       عریان کن و

                   مهراس از دشمن

                                          مترس آخر

                                                 " چگونه اینچنین بودن"

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٦/٢ساعت ٥:٢۳ ‎ب.ظ توسط نگین نظرات ()




Design By : Pars Skin